5 struggles van een medewerker die zich ziek meldt door burn-out

Deze week sprak ik weer een werknemer die is uitgevallen door een burnout. Nu een week of vier geleden. Hij vertelde mij over zijn situatie en de issues waar hij als werknemer tegenaan liep, in dit prille begin van het verzuim door burnout. Velen die burnout zijn geweest, zullen dit herkennen. Daarom wil ik dit graag delen met werkgevers, managers, HR- en verzuimprofessionals en collega’s van mensen die burn-out raken of zijn geraakt.

1. Voortekenen
Ook bij hem waren er voortekenen aanwezig: bijvoorbeeld opeens grenzen gaan stellen, wat hij nooit deed. Collega’s vonden dat al vreemd: “gaat het wel goed met je? Moet ik me zorgen over je maken?”.  Het was een van de noodgrepen die hij deed om niet overbelast te raken, maar het was al veel te laat. Jarenlang hij heeft hij te veel van zichzelf gevergd onder andere in een complexe privésituatie. Dat hield maar niet op. Hij heeft zichzelf uitgeput, tot het lichaam nu STOP heeft gezegd. Feit is dat er sprake is van overbelasting. En een ineffectieve copingstijl. Die ontstaat grotendeels door gebeurtenissen eerder in iemands leven. Pas als iemand dat onder ogen ziet, kan effectieve behandeling plaatsvinden. Een andere copingstijl worden ontwikkeld. Maar eerst heeft het lijf RUST nodig. Doorgaans minimaal 3 tot 4 weken. Meer kan zelfs noodzakelijk zijn.

Tip voor de leidinggevende: realiseer je dat deze ziekmelding niet zomaar komt. Dat hier veel achter zit. Het herstelproces kan niet beginnen zolang er geen erkenning en begrip van de werkgever is. Met erkenning en begrip wordt onnodig verzuim voorkomen. Of de oorzaak op werk- of privégebied ligt, doet bij het erkennen niet ter zake.

2. Eén aanspreekpunt
In dit geval wil hij graag alleen zijn manager als aanspreekpunt. Hij erkende dat als hun relatie niet zo goed was geweest, het beter zou zijn een andere manager als aanspreekpunt te hebben. Anders zou dit het herstel belemmeren.

Na de ziekmelding was het lastig voor hem om zijn manager te bereiken. Dat vond hij vervelend. Als die belde, sliep hij. Als hij terugbelde, was zijn manager afwezig. Dit ging zo een paar keer door. Het gaf bij hem extra spanning.
Uiteindelijk heeft hij zijn wensen geuit en heeft zijn manager daar gehoor aan gegeven. Er werd meteen een afspraak gemaakt bij de bedrijfsarts.

Tip voor de leidinggevende: zorg dat je zo spoedig mogelijk contact krijgt met de medewerker. Die zit namelijk heel erg in zijn maag met de ziekmelding, voelt zich erg schuldig. Erkenning en begrip helpt, waardoor hij of zij zich wat rustiger kan voelen. Vraag daarbij niet hoe lang het gaat duren. Daar heeft de medewerker geen idee van, maar laat zich uit schuldgevoel misschien toch verleiden tot een uitspraak hierover. Je kunt dit beter aan de bedrijfsarts overlaten.

3. De collega’s niet willen teleurstellen
Hij vond het lastig een evenwicht te vinden in het contact houden met de organisatie. Aan de ene kant vindt hij het fijn dat collega’s hem niet vergeten zijn en betrokken bij hem zijn, aan de andere kant heeft hij behoefte aan één aanspreekpunt. De gesprekken, app-jes en mailtjes met en van collega’s kosten hem echt te veel energie en raakt daar vermoeid van in deze fase. Maar hoe maakt hij dat duidelijk? Hij wil zijn collega’s niet het gevoel geven dat hij niet in hen is geïnteresseerd. En hij wil vooral niet dat ze negatief over hem gaan spreken. Dit is zijn valkuil…. altijd bezig met wat anderen van hem vinden.

Tips voor de collega’s: laat weten aan de medewerker dat je aan hem of haar denkt. Verwacht daarbij geen reactie terug. Dat is te belastend. Vraag niet hoe lang het gaat duren. Deel zo min mogelijk informatie over zaken die op de werkvloer spelen. Het is voor de medewerker heel belangrijk dat hij of zij afstand kan nemen van alles. Dat lukt niet, zolang hij of zij wordt geconfronteerd met allerlei informatie en processen. Wees je ervan bewust: de medewerker vergeet jullie als collega’s niet, denkt aan jullie en het ligt niet aan jullie!

4. Schuldgevoel
Ook deze medewerker heeft last van een enorm schuldgevoel. Dat begon al bij de ziekmelding, die onvermijdbaar was: huilend aan het bureau van een collega. Helemaal op. Maar hij zei: “Ik neem wel vakantiedagen op. Twee weken vakantie met Kerst en Oud en Nieuw en vind je het goed dat ik daarna dan een weekje extra neem? Dan ben ik vast wel weer uitgerust”.

Tip voor de leidinggevende: als iemand in zo’n situatie vakantie wil opnemen, is de kans heel groot dat iemand dat doet, om te verhullen dat hij ziek is. Of om zich niet schuldig te hoeven voelen naar de werkgever toe. Hij durft zich niet ziek te melden: dat is zwak, niet nodig, geen goed werknemerschap, want “ik heb geen ziekte, dat overkomt mij niet”. Maar zo iemand is wel ziek, zijn lichaam en geest zijn ziek geworden, die MOETEN herstellen. Akkoord gaan met het opnemen van vakantie werkt niet mee aan herstel. Iemand heeft dan het gevoel iets nuttigs met zijn dagen te moeten doen, terwijl RUST juist voorwaarde voor herstel is. Herstel treedt dan niet op en dat is juist waar beide partijen belang bij hebben.

5. Kenmerken
Ook deze medewerker beschikt over de prachtige eigenschappen: hooggevoelig, intelligent, perfectionistisch, veeleisend, moeilijk grenzen kunnen stellen, analytisch, hoog verantwoordelijkheidsgevoel. Dit zijn echter de meest voorkomende eigenschappen bij mensen die een burn-out krijgen. Zo iemand is van heel veel waarde voor de organisatie, maar gaat veelal aan zichzelf voorbij.  Ze zijn als de gele kanaries in een mijn.

Tip voor de leidinggevende: als deze mensen weer vanuit hun eigen kracht kunnen leven (met professionele hulp, door de organisatie gefaciliteerd) en de organisatie kan die kracht erkennen, dan kan er goud groeien. En daarmee is iedereen gebaat!

Ik ben erg benieuwd welk punt uit dit blog jij het meest waardevol vindt. Je kunt je reactie hieronder achter laten.

 


16 antwoorden
  1. Rozemarijn
    Rozemarijn zegt:

    Dag, vandaag dit alles gelezen, want mijn broer en schoonzus maakten zich zorgen om mij. Wat een klap in mijn gezicht en tegelijkertijd een feestje van herkenning. Wat mij vooral raakte was dat je niet depressief hoeft te zijn bij een burn out. Ik herken alles, alles. En nu begrijp ik pas dat wat ik ervaar “normaal” is bij een burn out. Het schulgevoel en roepen dat je niet ziek bent maar je alleen hoeft te herpakken, verlof opnemen en leven als een mechanisme, als kluizenaar. Het is allemaal zo herkenbaar! De woede en het cynisme, maar ook de vreugde als je bij je kind en kleinkind bent: zo tegenstrijdig.
    De worsteling in je hoofd en de pijn, dagelijks, in je lichaam. Fysio: 2 stappen vooruit, dan veel pijn en weer 2 stappen terug, je lichaam zit in de knoop en spieren zijn blijvend verkort. Nu de weg naar herstel.

    Beantwoorden
  2. Jennifer Hanenberg Elders
    Jennifer Hanenberg Elders zegt:

    Beste Rozemarijn, wat naar om te lezen dat je middenin zo’n zwaar proces zit! Het is topsport, om te herstellen van een burn-out, omdat je moet gaan luisteren naar je lichaam. En gaan ontdekken wat voor jou de beste manier is om om te gaan met alles wat op je pad is gekomen. Tussen alle emoties door die je nu niet meer uit de weg kunt gaan. Wat fijn dat je kunt genieten van je kind en kleinkind! Er zijn vast nog meer kleine dingen waar je van kunt genieten, die goed voor jou zijn. Ga ze ontdekken en in kleine stapjes uitvoeren. Je lichaam is opgebrand en dat vereist dat je het rust gaat geven, in de vorm van ontspanningsactiviteiten en gezonde voeding. Als dat lukt, dan verminderen de psychische klachten, de tegenstrijdige gevoelens, die je ervaart echt. Ik weet uit eigen ervaring hoe het is om van heel diep te komen en te denken dat dat niet gaat lukken. Maar het is gelukt! Mocht je wat ondersteuning willen bij dit proces, voel je vrij me te benaderen. Jij veel sterkte én succes bij dit proces gewenst!

    Beantwoorden
  3. Rosa
    Rosa zegt:

    Wat ontzettend fijn om dit te lezen. Ik heb me net ziek gemeld en voel me ontzettend schuldig.. Ik was inderdaad ook van plan om dan maar vakantiedagen op te nemen en me te verschuilen achter een andere rede.
    Ik herken me in alles! Ik dacht dat ik de enige was en me aanstelde over de klachten die ik heb, maar oh wat ben ik blij dat ik dit lees. Nu weet ik ook dat ik al veel langer in deze stress zit dan dat ik dacht..

    Inderdaad de grenzen stellen die ik nooit aangaf, de boosheid en zelfs agressie die ik nooit in mezelf heb gekend, het niet meer de puf hebben om gezond eten voor jezelf klaar te maken, het proberen leuke dingen te gaan doen om alles te vergeten en hopen dat het allemaal vanzelf weer over gaat.. En maar piekeren, continu die spanning waardoor de nachtrust zelfs geen rust meer is. Tijd voor verandering! Tijd om te ontspannen! En tijd om voor mezelf te kiezen!

    Heel erg bedankt voor jullie ervaring.

    Beantwoorden
    • Grace
      Grace zegt:

      Helemaal mee eens. Na bijna 3 weken vakantie zie ik er vreselijk tegenop maandag te beginnen. De afgelopen week voel ik me ellendig en huilbuien. Ik hik erg tegen de ziekmelding aan maar t moet. Ben zeker gesterkt in wat ik hier lees. Thxs

      Beantwoorden
  4. Jennifer Hanenberg Elders
    Jennifer Hanenberg Elders zegt:

    Beste Rosa,
    Allereerst, wat enorm vervelend dat dit je is overkomen. Maar wat fijn dat je steun hebt aan dit blog. Je ziet nu in dat een aantal dingen heeft geleid tot deze situatie. Het is wel erg belangrijk dat je hulp gaat vinden voor begeleiding, om dit goed op een rijtje te zetten. Mijn ervaring is namelijk, dat als je dat niet doet, het te lang gaat duren voor je je weer beter gaat voelen, omdat je niet goed weet hoe je het moet aanpakken. En als het te lang gaat duren, dan heeft dat effecten op al je levensgebieden. Het gaat niet vanzelf over, ook niet als je alleen rust neemt, gaat ontspannen en dingen probeert te vergeten. Een counselor kan je er bij helpen. En als dat niet voldoende is, kan die verwijzen naar een passende andere hulpverlener. Veel succes en vooral beterschap met waardevolle inzichten gewenst! Warme groet, Jennifer

    Beantwoorden
  5. Sabine
    Sabine zegt:

    Als ik dit lees, merk ik dat ik er toch niet zo goed tegenover sta.
    Ik heb een jaarcontract en werk sinds begin dit jaar 40 uur, daarvoor was het 24 uur.
    Gisteren heb ik een gesprek gehad met mijn psycholoog, en zij schrok dat ik er zo aan toe ben.
    Uiteraard ben ik daarna naar mijn baas gegaan om mij voor de komende dagen ziek te melden, tot de huisarts een diagnose geeft. Deze en de andere baas waren het er zeker niet mee eens! Hun hadden allebei vaker een burn out gehad en hun werkten wel door. Dus ik moet dat ook maar doen.
    En daarbij komt, of ik dit werk dan wel wil, of dat we hier maar afscheid moeten nemen. Wat natuurlijk niet eens mag, ik heb een jaarcontract en was niet van plan te tekenen voor ontslag!
    Nu zit ik erg in dubio, en mijn lichaam vraagt steeds meer om rust. En ik kan helemaal niks doen!
    Ik word letterlijk verplicht om op mijn werk te blijven, en als ik me ziek meld voel ik behoorlijk schuldig, en ben ik bang dat ze me op staande voet ontslaan.
    Ik weet me echt geen raad meer.
    Herstellen wil dus niet, want ik ben toch niet ”ziek”.

    Beantwoorden
    • Jennifer Hanenberg Elders
      Jennifer Hanenberg Elders zegt:

      Beste Sabine, wat een enorm vervelende en spanningsvolle situatie voor je is dit. Uiteindelijk zal zo’n start van bespreken van psychosociale klachten in relatie tot inzetbaarheid voor niemand positief uitpakken. Niet voor jou en niet voor de werkgever. Daar kan onnodig verzuim ontstaan, want hierdoor wordt het probleem van verminderde belastbaarheid juist groter.
      De enige die kan vaststellen of jij arbeidsongeschikt bent en in welke mate dan, is de bedrijfsarts. Het is onverstandig als de werkgever op de stoel van een arts gaan zitten en een uitspraak doet over of iemand wel of niet (deels) arbeidsongeschikt is.
      Als je nog niet ziek bent, heb je geen recht op bezoek aan een bedrijfsarts. Als je wel ziek bent gemeld, heb je dat recht wel. Je werkgever is het oneens met een ziekmelding. Ze zou je wel kunnen adviseren om naar het preventieve spreekuur van een bedrijfsarts te gaan. Daar is zowel de werknemer als de werkgever bij gebaat. En ontslag op staande voet is onmogelijk. Daarvoor moet een dringende reden aanwezig zijn, en op basis van jouw verhaal maak ik daar niet uit op dat die aanwezig is.
      Ik adviseer je om je werkgever te vragen of je naar het preventieve spreekuur mag van de bedrijfsarts.
      Indien dat ook wordt geweigerd en jullie het oneens zijn of je (deels) ziek bent of niet en het zo slecht met je gaat dat je je voor dit moment (deels) ziek moet melden, dan is dat helaas nog de enige optie die tot herstel kan leiden i.c.m. begeleiding van je psycholoog en een passende re-integratie (een werkgever mag een ziekmelding niet weigeren en is verplicht je dan toegang te verlenen tot een bedrijfsarts). Ik hoop dat je iets aan dit antwoord hebt. Succes en ik lees graag van je hoe dit verder loopt. Je mag me gerust mailen.

      Beantwoorden
  6. Rewima
    Rewima zegt:

    Hallo,

    Ik herken me ook in beschrevene, heb het gevoel dat ik op burn out afloop, zo niet er al ben.
    Hierbij vind ik het lastig dat ik geen tastbare symptomen heb die ziekmeldingen rechtvaardigen. Het voelt als onzin en ik kan ook door, over mijn grens, maar het lukt. Inmiddels heb ik enkele keren aangegeven bij mijn leidinggevenden dat ik het niet trek. De een bleef gewoon over mijn grens gaan. Ik ben naar het preventief spreekuur gegaan, wat fijn was, de arts stelde me gerust dat ze me niet zomaar kunnen ontslaan en zei me mijn grenzen heel duidelijk aan te geven. Dat was fijn, maar hielp niet om het kwartje te laten vallen. Toen hen ik zelf een oplossing bedacht om lucht te krijgen door LFB uren op te nemen. Dat was even fijn, maar breekt me weer op omdat het werk evenveel blijft en ik het nu in minder uur moet doen. Ik wilde gaan solliciteren, weggaan, maar daar heb ik ook geen puf aan, wie wil er nu zo’n werknemer. Ik voel heel duidelijk dat ik eerst rust nodig heb, maar weet niet hoe? En blijf me te verantwoordelijk voelen voor mijn cliënten.

    Beantwoorden
    • Jennifer Hanenberg Elders
      Jennifer Hanenberg Elders zegt:

      Beste Rewima, Wat naar voor je dat je je zo voelt. Goed dat je naar het preventief spreekuur bent gegaan. Het advies van grenzen stellen is op zich een goed advies, maar voor mensen die al jaren over hun grenzen gaan en daardoor te weinig rust – herstel hebben, is dit lastig om te doen. Daarvoor is begeleiding nodig. Kan je de arbodienst niet nogmaals contacten. En zeggen dat je een afspraak wilt maken voor een herstelplan? Geef aan dat je dit niet alleen kunt doen. Je kunt daar ook adviseren contact op te nemen met http://www.csrcentrum.nl Wellicht dat de werkgever begeleiding kan aanbieden bij het werken aan herstel. Dat is wat moet gebeuren en dat kan je niet alleen. Heb je hier iets aan? Sterkte en hartelijke groet, Jennifer

      Beantwoorden
  7. Hilda
    Hilda zegt:

    Ook ik ben blij dat ik dingen herken die ik hier gelezen heb. Ik zit al heel lang met burnout klachten, maar wilde er niet aan toegeven. Totdat er iets in je directe omgeving gebeurd en de emmer echt overloopt. Mijn klachten zijn niet werkgerelateerd en dat maakt het vaak zo lastig richting mijn werkgever. Zo’n 3 maanden geleden bleek mijn zus kanker te hebben, dit was de zoveelste emotionele domper die ik te verwerken kreeg. Dit was ook de druppel …
    In overleg met het werk ben ik 3 uur per dag gaan werken. Later beginnen dan normaal en op tijd weer naar huis om ‘s middags weer bij te kunnen tanken. Dit werkte perfect. Op dit zelfde moment was ik ook bezig met het afbouwen van Paroxetine, de afbouw vond in 6 weken plaats. De eerste weken ging heel voortvarend, maar de laatste weken begonnen de ontwenningsverschijnselen. Deze waren zo heftig dat ik 2 dagen in bed heb gelegen. De heftige verschijnselen zijn ook de reden dat ik niet kon werken afgelopen week. Ik ben inmiddels weer op een lagere dosering begonnen met Paroxetine, maar moet echt bijkomen van wat er de afgelopen weken met mijn lichaam en geest gebeurd is. Door de afbouw sliep ik ook niet of nauwelijks wat de burnout niet ten goede komt. Nu heb ik weer 2 nachten goed geslapen, maar komt ook het schuldgevoel naar mijn werk. Dit voelt heel vervelend en naar … ik kan het niet zomaar van me afzetten.
    Bij het lezen van Kenmerk 5 herkende ik veel eigenschappen en gek genoeg stelde me dat ook een beetje gerust. Maar deze mooie eigenschappen zijn vaak goed voor een ander en vaak niet voor jezelf. Dat heb ik inmiddels al begrepen en daar ga ik ook samen met de psycholoog mee bezig.
    Door de afbouw van de medicatie staat mijn wereld even op zijn kop en moet ik weer de rust proberen terug te krijgen. Mezelf minder druk opleggen … het klinkt eenvoudig, maar is zo moeilijk.

    Beantwoorden
  8. wil
    wil zegt:

    Ik overweeg momenteel iedere dag om mij ziek te melden, maar iedere dag zijn er weer zaken die mee er van weer houden: werk lig niet klaar voor de invaller, ze kunnen toch geen invaller vinden, het is groep 8 (zo’n belangrijk jaar), ik heb een ouder gesprek.
    Kortom, continu bang voor de reactie van collega’s en werkgever. Op eigen initiatief naar de bedrijfsarts gegaan, mijn directeur vond dit onzin, de manager vond het fijn. Ik sta 5 dagen in de week voor mijn groep en 1x in de 2 weken doe ik ook alle ICT taken erbij. Mijn manager had een tijdelijke oplossing aangedragen ( opzich al heel fijn), maar dit roept bij alleen maar meer stress op. Want het plan zou dan zijn dat ik voor 2 dagen in de week op verlof sta maar wel al gelijk ga herintreden. Met als gevolg dat mijn groep 3 leerkrachten heeft, en dat ouders dat niet gaan waarderen. Want wie mag dat allemaal weer gaan oplossen als ik volledig beter ben? Juist, ik!

    Kortom, ik zie zoveel beren op de weg, oh en ook ik heb maar gedacht, zal ik dan maar onbetaald verlof opnemen? Maar dat is financieel niet haalbaar als alleenstaande ouder van 2 jonge kids.
    Dus werk ik voorlopig maar door, ik kies voor mijn eigen kids en mijn werk. Maar de keuze voor mijzelf hoop ik ooit nog eens te maken.

    Beantwoorden
  9. Ellen
    Ellen zegt:

    Ik heb echt het gevoel dat ik het niet meer trek. Ik herken me erg in de verhalen van de mensen hierboven. Kan ik me ziek melden zonder dat de diagnose is vastgesteld? Ik denk dat de langer ik nu nog door werk de langer het herstel gaat duren. Ik heb een aantal maanden terug een preventief gesprek gehad en die arts dacht dat het allemaal wel goed kwam en dat ik geen risico liep. Op aanraden van de arts ben ik wel meer gaan sporten, dat hielp een beetje. Nu een aantal maanden verder gaat wel nog steeds slechter en slechter. Ik geef sneller aan bij mijn collega’s dat ik het niet meer trek. Ik zet werk van me af om op adem te komen, maar het helpt allemaal niet meer. Wat zeg ik bij de werkgever als ik me ziek wil melden zonder dat de diagnose is vastgesteld?

    Beantwoorden
    • Jennifer Hanenberg Elders
      Jennifer Hanenberg Elders zegt:

      De signalen die je krijgt geven duidelijk een verminderde belastbaarheid aan. Goed dat je het hebt besproken. Er is echter nog onvoldoende in werking gezet om roofbouw te stoppen. Je hebt steeds meer energie gebruikt, terwijl je reserves opraakten. Ik raad je sowieso aan naar je huisarts te gaan. Te vertellen over je klachten. Je bloeddruk te laten meten en bloedonderzoek te doen. Je bent zelf vrij om je ziek te melden. Een bedrijfsarts kan dan bepalen of er sprake is van ziekte. Als dat zo is, ontvang je van de werkgever ziekengeld. Wat ik je adviseer is eerst met je leidinggevende te spreken dat het werk en de uren je nu te zwaar vallen. Dan kan je aangeven dat de genomen maatregelen tot nu toe niet voor herstel zorgen en dat de klachten toenemen. En dat je graag met een bedrijfsarts wilt overleggen over wat er aan de hand is en wat er nodig is voor herstel. Het zou kunnen betekenen dat de bedrijfsarts je een tijdje arbeidsongeschikt meldt. In die tijd ga je aan de slag met herstel. Re-integratie gebeurt dan ook in stapjes. Het beste is dat te doen met gerichte adviezen voor lichamelijk herstel. Neem anders eens een kijkje op http://www.csrcentrum.nl voor meer informatie. Er zijn werkgevers die een traject voor individuele begeleiding vergoeden. Het voorkomt namelijk vaak onnodig lange uitval. En CSR-coaches communiceren direct met bedrijfsartsen. Dat is ook in het voordeel van de werkgever. Ik wens je nu in eerste instantie een goed gesprek met je leidinggevende toe!

      Beantwoorden
  10. Marianne
    Marianne zegt:

    Wat fijn dat ik dit gelezen heb ….ik herken alles .

    Dit speelt bij mij al zeker een aantal jaren . Vaak gesprek gehad met teamleider , maar deze overtroeft mij met schuldgevoel ( collega,s de dupe , bewoners krijgen slechte zorg omdat ik vaker huil ,en ga zo maar door .
    Nu trek ik het echt niet meer , ben bij casemanager en huisarts geweest , was fijn . Alleen mijn teamleider houdt zich niet aan de afspraken . Dus weer afspraak met bedrijfsarts .Ik denk nu : ik ga maar door totdat ik omval en dan kan ik niets meer . ik weet dat dit natuurlijk niet juist is , maar weet ook niet wat dan . Het enige wat ik wil is RUST ,
    Teamleider zegt in ,n gesprek vaker dat hij mij zo vaker gezien heeft ( emotioneel ) Het woord Burn-Out mag ik niet gebruiken . Het blijft maar doorgaan en ik ook …..tot hoelang ….moet ik van de flat afspringen ????

    Beantwoorden
    • Jennifer Hanenberg Elders
      Jennifer Hanenberg Elders zegt:

      Beste Marianne, goed dat je reageert op dit blog. Wat je nu echt moet doen (en zéker niet dat laatste, al begrijp ik je machteloosheid) is een consult bij de bedrijfsarts aanvragen. Daartoe heb je vrije toegang. Dit moet op korte termijn gebeuren. Hiervoor heb je geen toestemming nodig van je leidinggevende of iemand anders in de organisatie. Het is echt heel belangrijk dat je dit gaat doen en vertelt over je klachten en over wat je hier schrijft. Ik weet niet waar je woont, kijk eens onder http://www.csr-centrum.nl naar een CSR-coach bij je in de buurt, die je kan helpen met fysiek herstel en evt. ook met de communicatie met de of bedrijfsarts. Op de website van http://www.stressed-out.nl tref je blogs van mijn collega Leona Aarsen, over wat je in dit proces kunt tegenkomen met tips. Ik hoop dat ik je hiermee een beetje op weg heb geholpen. Hartelijke groet, Jennifer

      Beantwoorden

Plaats een Reactie

Meepraten?
Draag gerust bij!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.